“Imagine if Rick James and Led Zeppelin had a baby…that would be Fever Feel”
Zo beginnen ze in ieder geval hun bio en pitch voor liedje Lose Your Mind, de mannen van Fever Feel. We horen er ook best wel wat The Doors in, en zelfs een beetje Maccabees. Juist, divers. En that’s what we like! En in de herfst moet uiteindelijk hun debuutplaat uitkomen. Het kan toch haast niet anders of die EP/plaat gaat mooie dingen doen?
Zoals zo vaak ontstaan er vaak mooie dingen in slaapkamers. Ja, baby’s. Maar ongeveer net zo vaak (is onze schatting): fijne tracks! Zo ook Make You Alright van de Ier Somebody’s Child. Ruim 1,5 jaar geleden was het alweer dat hij de eerste noten opnam in zijn slaapkamer in Dublin. En nu is daar dus een eindproduct, gemixt en gemasterd. En we vinden hem enorm fijn, vandaar dat we de kleine moeite nemen de track met jullie te delen. Hoe het klinkt? Dat moet je natuurlijk helemaal zelf beoordelen, maar verwacht wat randjes Lumineers, wat Asaf Avidan en wat Edward Sharpe. Als je goed luistert, dan.
Althans, als we liedje Ready To Go mogen geloven. Een meer dan catchy track, die zomaar van MIKA had kunnen zijn. Maar wie Bronze Radio Return dan is? Vijf gasten uit Hartford, Connecticut. Hun bio vertelt: “the band you’ve probably heard, but haven’t heard of”. Dat kan kloppen, in ons geval. Want single Shake, Shake, Shake hebben we online zeker voorbij horen komen. En Ready To Go is er ook eentje die in je hoofd blijft zitten.
Goed nieuws: de single is er eentje in aanloop naar een 12-liedjes bevattend album. Nog wel even wachten tot 2019. Maar hey, time flies when you naar goede muziek luistert. Nietwaar?
In een tijd waarin een ieder volgens een ander of links of rechts is (en blijkbaar nooit, nóóit meer iets daartussen) kan een prachtig, serieus en ook een beetje beangstigend nummer van The Radio Dept. geen kwaad. Het past er wel bij. Omdat het gaat over iets waar we allemaal ongerust over zouden moeten zijn. Going Down Swinging is dan ook geen analyse. Het is een constatering. Going Down Swinging is geen doemdenken. Het is een bewustwording. Gaan we swingend ten onder?
Church bells are ringing today
God is on the right side for once
We will go down swinging you say
But I never fought anyone
Vier jaar geleden, op een dag in mei, klonken in de straten van het Zweedse Jönköping ook kerkklokken. Die klonken daar wel vaker natuurlijk, maar sinds 1939 niet meer om te waarschuwen voor nazi’s. De priester ‘wanted to use what we used in the days of old.’ Die dag marcheerden er namelijk neo-nazi’s voor zijn kerk. En sindsdien klinken ook op andere plekken in Zweden de kerkklokken om die reden. The Radio Dept. gebruikte dat voor Going Down Swinging; een single uitgebracht aan de vooravond van verkiezingen.
Do the right thing now
When you’re in that moment
Do the right thing now
In your heart you know it
Nazi’s krijgen een sneer. Fascisten krijgen een sneer. Morrissey krijgt een sneer. En dat helpt misschien niet zoveel. Maar zoals The Radio Dept. zei: ‘What else could we do?’
Waar was-ie al die tijd? Singer/songwriter/composer/producer Jack Drag (John Dragoneti) was ruim 16 jaar stil (als solo-artiest, op een EP-tje na). Maar nu komt-ie met een nieuwe album (naam: 2018, September 14) en deze lekkere single doet ons denken aan werk van J. Bernardt. Bloody Noses gaat over een sterke vrouw. Emancipatie. En de eenzaamheid die dat soms met zich meebrengt. ‘The subject of the song is a badass and she isn’t going to take shit.’
Op 5 oktober verschijnt abysskiss, het nieuwe solo album van Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker. Eerder verscheen al mooi voorproefje ‘cradle’, dat door Stereogum een “gentle folk lullaby” werd genoemd en NPR poëtisch deed verzuchten dat het liedje “floats like a whisper (..) but it hits hard”. Met ‘symbol’ (yup, alles zonder hoofdletter op dit album en waarom niet) is er een tweede liedje vrijgegeven en ook die werkt wegdromen in de hand. Ze schreef het tussen twee tours in:
“I think it was born out of the feeling of wanting to feel at home somewhere amidst the blur of constant travel. Writing it helped me articulate the recognition of a very deep sense of home contained within the warmth of my loved ones and friends madevisible in something as simple as a smile.”
Mooi, heel mooi.
Maandagochtend en je wilt nog niet zoveel gezeik aan je hoofd. We get that. Daarom ook een rustige #newmusic-tip deze ochtend: het prachtige Going Steady van North Americans, het pseudoniem van Patrick McDermott. Het is de titeltrack van z’n aankomende derde album, waarop hij hulp kreeg van oa Dylan Baldi (Cloud Nothings) en Julianna Barwick. “This record was dreamed up in those moments where nothing else matters outside of what’s directly around you and the company you keep,” vertelt McDermott op Stereogum en op een maandagochtend kun je daar alleen maar naar verlangen.
Now then kids, time for a ballad. Maar Yours, Girl van jingle-jangle-band Honey Moon (Londen) is eigenlijk wel iets meer dan dat. Want het verrast (dat doet een ballad nooit) en is misschien een tik hoogdravend, jazzy zelfs (en dat is een ballad nooit). Neemt niet weg dat zanger Jack maar door blijft gaan over verlangen, onzekerheid en hartzeer (zoals altijd bij een ballad). En dat is helemaal niet erg. Honey Moon wil gewoon héél erg graag de jouwe zijn.
Romantiek van de oude school dus, maar dan gebracht met muziek van nu: dromerige pop. ‘One for the lovers,’ zegt Jack daarover. En ook: ‘Yours, Girl’ is probably the most direct and heartfelt part of the EP; it shoots straight down the ballad barrel.’ Die quote is bedoeld om deze alinea te vullen, maar het zorgt ook voor een bruggetje naar Heist or Hit, een label uit Manchester, waar het nieuwe EP-tje Four More From op zal verschijnen (en waarop vroeger ook werk van onze I Am Oak op verscheen).
I don’t know
If I could ever be yours, girl
Of Jack het meisje uiteindelijk krijgt? Weten we niet. Maar zijn bandje heeft wel een beetje van onze harten gestolen.
https://soundcloud.com/honeymoonuk/yours-girl/
