Eerlijk is eerlijk, Lightnin’ Luke vinden we geen fantastische artiestennaam. Maar ja, je moet wat als je eigenlijk Lucas Biespiel heet. Klinkt Duits, maar hij komt uit Portland, Oregon. Daar zorgt zijn spel dat – lezen we in de bio – “audience’s emotions running high in every show he performs”. Met een nieuw liedje Thanks for Those Kind Words begrijpen we dat eigenlijk ook wel. Passende titel ook, alsof hij bij het schrijven al voorzag dat we dit een te gek liedje zouden vinden. Klein, akoestisch, slaapkamer-esque, oprecht en perfect voor liefhebbers van Christopher Paul Stelling en Tyler Childers. Je vind het op de prima EP Tired of Singing Love Songs.
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Net op single gegooid, ons favoriete liedje van Marc O’Reilly’s nieuwe plaat L’Etre Politique. Zoals we al eerder schreven, laat de Ierse muzikant op het album zijn visie op politiek en interactie tussen mensen horen. Marc is namelijk helemaal klaar met “Trump & Co and political elitism, empty promises to help the working man and woman who are left behind as the rich get richer.” Op 17 november speelt O’Reilly, wiens stemgeluid en gitaarspel wordt vergeleken met dat van John Martyn en Ray Lamontagne, in Hedon Zwolle.
Komt-ie dan eindelijk: het debuutalbum van het Ierse duo Saint Sister. De titel luidt Shape of Silence en 5 oktober is de datum die je moet omcirkelen in je agenda. Eerste voorproefje is Twin Peaks, een prachtig liedje dat Morgan MacIntyre schreef voor een vriend die het even een moeilijk had. “What I wanted to say was, ‘Let’s just do all the things we enjoy, let’s block out the rest of the world, let it just be us for the next while and don’t worry, we don’t have to think about anything that will upset you,” vertelde ze onlangs aan het Amerikaanse Billboard waar de single in première ging. Ze noemt in het liedje dan ook een aantal dingen waar ze vrolijk van wordt, zoals de Twin Peaks serie, Joni Mitchell, Judee Sill, marmalade en een Noord-Ierse lekkernij (“fifteens”).
Inmiddels bestaat Saint Sister ruim drieënhalf jaar (Gobsmagdebuut: december 2016) en de weg gaat nog immer omhoog. De belangrijkste festivals zijn gedaan (SXSW, Glastonbury, Latitude, The Great Escape, Eurosonic), optredens op Ierse televisie en nu dus met Billboard ook exposure op een belangrijke Amerikaanse website.
In 2015 verscheen een goed ontvangen EP (Madrid), maar afgaande op deze nieuwe single en het vorig jaar verschenen Causing Trouble, had het duo daar haar eigen sound nog niet echt gevonden. Wat die sound dan is? “Loosely speaking it’s deeply rooted in Irish traditional and folk music, with influence from minimalist and electronic music,” aldus Gemma Doherty. Wij zijn fan.
Het Britse broertje van Sufjan Stevens, zo durfden we de vanaf het Isle of Wright opererende singer/songwriter Terry Magson a.ka. Puzzle Muteson een jaar of drie geleden te noemen. Onze niet zachtzinnige manier om z’n prachtige, breekbare stem te duiden. Die heeft-ie gelukkig nog steeds, zoals we horen op ‘Your Garden’ en ‘Beautiful Nothing’, twee nieuwe liedjes die verraden dat er een nieuwe plaat aan lijkt te komen.
Op het laatstgenoemde liedje heeft Magson hulp gekregen van celliste Julia Kent (ook te horen op twee platen van Antony and the Johnsons) en Chantal Acda, een van onze favoriete Belgische muzikantes.
Conclusie: Prachtig begin van je werkweek.
Goodbye old love, hello new friend. Dat is “gb/ol h/nf”. Jade Lilitri (Oso Oso is zijn band) heeft het in dit heerlijke emopopnummer inderdaad over dat rommelige stukje tussen geliefden zijn en gewoon vrienden worden. ‘I still come through when you want. It’s like if I serve no use, where will I get purpose from?’ Dat dus. En ja, you have been there. Wie niet. En dat maakt “gb/ol h/nf” herkenbaar. Dat maakt het nummer pijnlijk eerlijk en geruststellende tegelijk. Want zo gaan die dingen.
I love it, yes I do
(Oh no I think I love them more)
I love you, yes I do
Oh no, no, I’m not really sure
Als het goed is komt “gb/ol h/nf” op een reissue van het veelgeprezen album The Yunahon Mix uit 2017. Op dat album, dat wakkere recensenten vergeleken met werk van DCFC en Jimmy Eat World, bezingt Jade de liefde en de vriendschap aan de hand van verschillende karakters in het verzonnen stadje Yunahon. Hoe goed klinkt alleen dat al? En toch kon Jade geen label vinden die het uit wilde brengen. Maar Triple Crown Records (ook het huis van Smidley) pikte hem begin dit jaar op. En zo krijgt The Yunahon Mix dus toch nog een fatsoenlijke release.
En dat is fijn. Want dit prachtige nummer verdient een goed album. Ja, het doet misschien even pijn. Maar Jade laat je kiezen of het stukje tussen geliefden zijn en vrienden worden om te rouwen of te vieren is. Of allebei. In de fade out laat hij weten hoe hij er zelf over denkt: ‘This is where it ends and begins again’
Coyle Girelli bracht onlangs met My Blue Heart zijn tweede single uit. We horen er wat americana en country, en ook Father John Misty en Roy Orbison komen om de hoek kijken. Mocht de sound je bekend voorkomen? Dat kan, Coyle is namelijk de frontman van band The Chevin (met liedje Champion als grootste kneiter). My Blue Heart (evenals Where’s My Girl) komt trouwens op debuutalbum Love Kills te staan. Die plaat kun je tegen de zomer verwachten, aldus Coyle.
Coyle werkte voor de plaat samen met Mac Davis. Dat zegt je misschien niets, maar Mac is een van de meest succesvolle singwriters in de geschiedenis van Amerika. Als we In The Ghetto en A Little Less Conversation zeggen? Juist, Mac schreef deze tracks voor The King.
Uit het land van Nick Cave (Australië) komt ook Jack Ladder & The Dreamlanders. Twee jaar nu hun debuut Playmates is die band terug met het fijne Blue Poles. Je hoeft niet Leo Blokhuis te heten om na een halve minuut van single ‘Feel Brand New’ een Nick Cave-referentie te droppen. Die piano, die feel en natuurlijk die stem: niet zo gloednieuw. Maar hey, wat zou het als het fijn klinkt?
“The bones of the song appeared on New Years Day after going to bed sober before midnight,“ vertelt Ladder bij de buren. “That day my partner and I went for a short bush walk that turned into a 5 hour trek. I was feeling a new chapter turning over.“
Mocht je trouwens naar Australië gaan voor een concert van The Killers dan kun je Jack Ladder meteen checken in het voorprogramma. Wij doen het nog even met de plaat, waarvan momenteel ‘Susan’ ons favoriete liedje is (en waarop we ook een beetje aan Leonard Cohen moeten denken).
Ja, fijn bandje.
Ja, het is eenzaam. Maar dat is oké. Soms ben je gewoon graag even alleen. Met je gedachten, je zorgen en je verse hechtingen. Hoewel die dan misschien weer een klein beetje open gaan. Maar het is oké. Ginger Root bezingt het, dat gevoel even klaar te zijn met alles. Hij walst eroverheen, fluistert en croont erover, eerst vastberaden en daarna toch weer met twijfel. Het mooie Having Fun beschrijft het allemaal.
I know it’s lonely
But it’s alright I don’t know where I’m going
Why so slowly?
I turn around and tear the stitch I’m sowing
Having Fun staat op het tweede album (Mahjong Room) van de film school-educated Cameron Lew uit Orange County. Daarop heeft-ie niet alleen bijna alles zelf ingespeeld, maar ook de complete bende ge-engineerd, gemixt en gemasterd. Knap werk. En dan klinkt het een beetje als nu-soul-slaapkamer-pop met een serieuze ondertoon. Maar dat komt ook door de gevoelige, poëtische en ietwat sombere teksten die je hoort.
Personally I’m done
Having fun
En dat hebben we allemaal wel eens. Laten we gewoon heel eerlijk zijn. Maar bij Ginger Root pakt die lusteloosheid bijzonder goed uit met dit bijzonder fijne nummer.