Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Luke Winslow-King heb je misschien leren kennen als de Amerikaan die vaak meekwam met tours van Pokey LaFarge. Honky-tonk, country en swingen. Of van DWDD misschien? Van ons mocht het echter allemaal wel wat krachtiger. En afgaande op het titelnummer van nieuwe plaat I’m Glad Trouble Don’t Last Always lijken onze gebeden gehoord.

Op die track klinkt Luke Winslow-King namelijk als een volwaardig blues-artiest. Joe Bonamassa zou de track ook gemaakt kunnen hebben. Of Hozier. En alsof dat nog niet genoeg is komt de plaat ook binnen in de top 10 van de Billboard Blues Albums. Ook de Austin Chronicle is enthousiast: “LWK doesn’t shy away from biting into his heartbreak with gusto…and he demonstrate[s] a wide range of songwriting worthy of comparison to Jason Isbell and John Fullbright.”

Kortom, genoeg reden om de komende dagen het album eens een paar slingers te geven.


Nieuwe muziek

Act tough. Dat is naast de lijfspreuk van Harm ook de titel van het nieuwe liedje van Skin & Bones. Taylor Borsuk en Peter Blackwelder (a.k.a Skin & Bones) staan al sinds mid 2015 op onze radar. Ze stuurden ons toen namelijk het meer dan prima liedje Pointing & Laughing.

We noemde toen al wat namen. Van Alabama Shakes en Edward Sharpe tot aan George Ezra en The Lumineers. Het nieuwe liedje Act Tough lijkt daarentegen wat rauwer. We houden het hier dus op George Ezra, Shakey Graves en wat van hun bijna naamgenoten van Brother & Bones. Zoals we ook bij Pointing & Laughing al dachten zou Act Tough ook zomaar een hit kunnen worden. Maar ja, wie zijn wij?

De boodschap die we je willen meegeven is in ieder geval dat Skin & Bones een te gekke band is die wat ons betreft een stuk meer aandacht verdient.

Nieuwe muziek

Het Snobistisch Verbond tikt ons, nederige redacteuren, ongetwijfeld op de vingers; dit is te Blink-182 misschien. Te poppunk wellicht. Te weinig snobistisch eigenlijk. En we zijn toch verdorie geen 17 meer! Maar voor Joyce Manor hebben we een reprimande graag over. Zeker sinds het album Never Hungover Again (2014) zetten wij graag een plaatje op van deze band uit Californië.

De songs van Joyce Manor zijn korte, emotionele ontploffingen. Zelden duren ze langer dan 2 minuten en altijd zwelgen ze in melancholie. En ze zijn fijn. Zo ook Last You Heard Of Me;

And in the moment I see everything
Start to finish sad defeat
Shivering lying naked next to you
And that’s the last you heard of me

Het staat op het onlangs verschenen album Cody. De nieuwe langspeler (25 minuten!) is wat meer volwassen en iets donkerder van aard. Niet veel. Want Joyce Manor weet waar het goed in is en weet wat de fans willen horen. Gelukkig maar. Zo kunnen wij ons ook nog eens 17 voelen.

Nieuwe muziek

Hier bij Gobsmag sloeg de radar snoeihard aan bij het Engelse bandje Marsicans. In het thuisland gaan ze al lekker met veel airplay (oa op BBC Radio 1), een volgepakt tourschema en -noem het de kers- een optreden op het Glastonbury festival. Fijne feiten, die gelukkig onderstreept worden met waar het omdraait: goede liedjes. Morgen verschijnt hier in Nederland officieel hun debuut EP Absence, maar Gobsmag zou Gobsmag niet zijn als je ‘m nu al exclusief bij ons kunt luisteren.

Nieuwe muziek

Begin 2014 vroegen we het ons op Gobsmag serieus af: gaat het nu dan eindelijk gebeuren voor de Amerikaanse band White Denim? Dan gebeurde het dus niet. Beetje raar, want Corsicana Lemonade is nog altijd een topplaat. En jawel, de in maart uitgekomen langspeler Stiff doet ons ook weer juichen. Maar we hebben geleerd: over de toekomst houden we ons stil.

Overigens was het vorig jaar bijna over met White Denim. De band uit Austin had serieuze personeelsproblemen: zowel de drummer als de gitarist verlieten het schip. Frontman James Petralli vond het echter te vroeg voor het gooien van de handdoeken en ging op zoek naar nieuwe bandleden. Met succes, en met deze nieuwe formatie werd Stiff opgenomen. Petralli over deze periode:

I wanted to treat this like a debut record. The band’s still called White Denim and it is because that’s what we’re calling it, essentially, but I definitely felt like we needed to go back-to-basics. It was like we write the tunes, rehearse them for a week or two weeks – we didn’t do a lot pre-production – then just bang it out. It was the first time to go in with a producer from the beginning of a record and finish with a producer as well.

Hoogtepunten genoeg wat ons betreft: Real Deal Momma (zou een Black Keys hit kunnen zijn) of het swingende soul/blues-achtige Ha Ha Ha Ha (Yeah). Favorietje is Take It Easy (Ever After Lasting Love) waarop even wat gas wordt teruggenomen (en die sfeervolle outro, zou dat een knipoog zijn naar Albatross van Pink Floyd?).


Nieuwe muziek

Man achter Pictish Trail is Johnny Lynch. De Schot maakte onder die naam inmiddels al zeven platen, de laatste verscheen begin september: Future Echoes. Single Dead Connections kun je per direct slepen naar een van je playlists.

Zeven albums dus al uit, maar deze nieuwe zou je zijn beste worp tot nu toe kunnen noemen. Zo’n plaat waarmee ineens “dingen” zouden kunnen gaan gebeuren. Waar dat dan aan ligt? Goede liedjes uiteraard, zoals deze single, maar ook het dromerige Rhombuse en het geweldige Far Gone (Don’t Leave). Future Echoes klinkt ook iets toegankelijker dan haar voorgangers, iets meer focus. Maar nog altijd is er wel die heerlijke gekte, het wazige, een soort van roes. Fascinerend dus.


Nieuwe muziek

Vorige maand verscheen met Everything is Burning een nieuwe plaat van IAMX, het donkere, 80’s industrial, synthpop project van Chris Corner. Of beter gezegd: een mini-album, als aanvulling (“Addendum”) op de in 2015 verschenen langspeler Metanoia. Naast zeven liedjes, bevat Everything is Burning dan ook zeven remixes (door oa Gary Numan) van Metanoia.

Afijn, hier op Gobsmag vinden we IAMX dus bijzonder interessant. Fijn dan ook dat aan ons gevraagd werd of we de gloednieuwe videoclip The Void in Nederland willen primeuren. Daar hoefden we niet lang over na te denken. Ook omdat The Void een bijzonder liedje is, zoals Corner vertelt:

The Void represents the end of an era. The completion of my own personal transformation after a 2 year battle with depression and chronic insomnia. It’s an addendum to the album Metanoia. The video is a fusion or a mashup of all the IAMX videos during this period. Some shot and directed by me, some by others.

I see it as a celebration of my own private victory, my new found inner strength and also a symbol to my audience or anybody searching that life is extraordinary and happiness is conquerable. I’ve spent years putting together abstract visuals for our multimedia stage shows so I felt the video could also reflect this. There is no mind numbingly banal narrative, just a throbbing collage of transient images. The way my reality is and the way I love it.

IAMX live zien: 3 december 2016 in Tivoli de Helling, Utrecht.

Nieuwe muziek

“Dansbare disco-funk-indie voor liefhebbers van Prince, Alt-J en Breton”. Dat was wat we 2,5 jaar geleden schreven over de Canadezen van Royal Canoe. Het ging destijds om liedje Bathtubs afkomstig van de plaat Today We’re Believers. Een plaat die we regelmatig draaiden. Eerlijk is eerlijk, de band was hier wel weer wat in de vergetelheid geraakt. Maar hé, dat kan haast ook bijna niet anders met al die mooie releases de afgelopen jaren.

Maar zoals dat wel vaker gaat wakkert een nieuwe single, of in dit geval plaat, onze interesse weer aan. Zo ook in dit geval. De plaat in kwestie, Something Got Lost Between Here and the Orbit is net een paar weekjes uit. Onze eerste indruk? Nog steeds catchy as fuck! Luister maar eens naar onze favoriet Walk Out on the Water. Nog steeds Alt-J, Breton en dit keer ook wat Broken Bells?


Nieuwe muziek