Gobsmag Posts

Uit het land van Nick Cave (Australië) komt ook Jack Ladder & The Dreamlanders. Twee jaar nu hun debuut Playmates is die band terug met het fijne Blue Poles. Je hoeft niet Leo Blokhuis te heten om na een halve minuut van single ‘Feel Brand New’ een Nick Cave-referentie te droppen. Die piano, die feel en natuurlijk die stem: niet zo gloednieuw. Maar hey, wat zou het als het fijn klinkt?

“The bones of the song appeared on New Years Day after going to bed sober before midnight,“ vertelt Ladder bij de buren. “That day my partner and I went for a short bush walk that turned into a 5 hour trek. I was feeling a new chapter turning over.“

Mocht je trouwens naar Australië gaan voor een concert van The Killers dan kun je Jack Ladder meteen checken in het voorprogramma. Wij doen het nog even met de plaat, waarvan momenteel ‘Susan’ ons favoriete liedje is (en waarop we ook een beetje aan Leonard Cohen moeten denken).

Ja, fijn bandje.

Nieuwe muziek

Ja, het is eenzaam. Maar dat is oké. Soms ben je gewoon graag even alleen. Met je gedachten, je zorgen en je verse hechtingen. Hoewel die dan misschien weer een klein beetje open gaan. Maar het is oké. Ginger Root bezingt het, dat gevoel even klaar te zijn met alles. Hij walst eroverheen, fluistert en croont erover, eerst vastberaden en daarna toch weer met twijfel. Het mooie Having Fun beschrijft het allemaal.

I know it’s lonely
But it’s alright I don’t know where I’m going
Why so slowly?
I turn around and tear the stitch I’m sowing

Having Fun staat op het tweede album (Mahjong Room) van de film school-educated Cameron Lew uit Orange County. Daarop heeft-ie niet alleen bijna alles zelf ingespeeld, maar ook de complete bende ge-engineerd, gemixt en gemasterd. Knap werk. En dan klinkt het een beetje als nu-soul-slaapkamer-pop met een serieuze ondertoon. Maar dat komt ook door de gevoelige, poëtische en ietwat sombere teksten die je hoort.

Personally I’m done
Having fun

En dat hebben we allemaal wel eens. Laten we gewoon heel eerlijk zijn. Maar bij Ginger Root pakt die lusteloosheid bijzonder goed uit met dit bijzonder fijne nummer.

Nieuwe muziek

In 2013 stapte Daniel Blumberg uit Yuck, de band voortgekomen uit het eveneens door hem opgerichte Cajun Dance Party. Sinds die tijd werkte hij aan een artistiek muziekproject genaamd GUO ėn aan een soloplaat, die 4 mei van dit jaar dan eindelijk is verschenen: Minus.

Zoals z’n CV al aangeeft, is de achtentwintig jarige Blumberg een veelzijdig artiest. En dat hoor je ook op Minus. Opener en tevens titeltrack is direct al een prachtig luisterliedje, met een wonderschone melodie en begeleiding (cello en piano). Het is ook het meest veilige liedje van de plaat, zoals daarna zal blijken. Het gaat al snel richting de, zoals je dat dan noemt, experimentele folk. Werkt soms, werkt soms iets minder. Maar interessant is het zeker.

Nieuwe muziek

Astronauts, etc. is het project van de in Oakland wondende Anthony Ferraro, voorheen toetsenist bij Toro y Moi. Maar dat vertelden we je tweeënhalf jaar geleden ook al. Toen waren we lyrisch over z’n redelijk onder de radar gebleven debuutplaat Mind Out Wandering (snor ‘m nog eens op) en sleepten we James Vincent McMorrow en Bon Iver erbij. Anno 2018 zijn er twee nieuwe singles, The Border en The Room, en horen we op met name laatstgenoemde Nick Drake en The Whitest Boy Alive. En strijkers, hemelse strijkers. 27 juli verschijnt nieuwe plaat Living In Symbol en wellicht dat het nu dan echt gaat beginnen voor Astronauts, etc. Onze zegen heeft-ie.

Nieuwe muziek

Misschien ken je ze nog, onze vrienden van Into the Ark. Een tijdje terug tipten we Straight to Your Door, een Hozier-achtige akoestische soulvolle ballad. En met liedje Caroline flikken Dane Lloyd en Taylor Jones het wederom. Ditmaal met ietsjes meer Asgeir / Bon Iver in de aderen.

Nog even om je geheugen op te frissen: Dane en Taylor komen uit Blackwood, Zuid Wales. En voordat ze elkaar leerden kennen maakten ze solo muziek. Maar het klikte meteen, ze klommen het podium op, speelden op straat in Cardiff en de rest ligt achter ze. Tot op heden brachten ze een aantal singles uit, maar nog geen EP of plaat. Welke Nederlandse labels lezen mee? Tekenen die gasten!

Nieuwe muziek

We tipten de band eerder, ergens eind vorig jaar, maar dat doen we nu weer omdat New Luna (Manchester) een heel fijn Jeff Buckley- en/of Blaenavon-achtige single heeft afgeleverd: Knew Too. Het is bovendien de eerste track die de band helemaal zelf geproduced heeft. Mooi toch. En dan dat sinistere. En die tekst. Het gaat over een ‘steady breakdown in the minds of two people’. Luister!

Nieuwe muziek

Sat in a pub
Unemployed, lifeless
The only way is up
And the clock on the wall
Pokes fun at us all
It tocks, it tocks and torments

Dat zijn de teksten, lieve mensen. Voor als je echt niet meer wilt. En dan zwaaien de jongens van The Malarkey (uit Bristol) er in de clip een beetje cynisch bij, terwijl het ergste stukje nog moet komen. Ja, Something To Die For heeft alles wat het beloofd. Bovendien klinkt het als The Smiths, The Pogues en Pulp en dat maakt de zwartgalligheid bijkans onweerstaanbaar. Zo gaat dat met muziek.

Give me something to die for
Something to live by
I’m sick of this charade

Iemand zei over Something To Die For ‘It’s a depressing yet dreamy indie-sleeper, recalling the sharp insight of early Arctic Monkeys …’ Daar kunnen wij ons wel in vinden. Hoewel die scherpte van Alex Turner inmiddels wel ingeruild is voor raffinement, zo bleek vorige week op Best Kept Secret. Die weg heeft The Malarkey dan nog te gaan, maar de ambitie is er, zo lezen wij bij MNE: ‘We just want to reach as many people as possible, and then anything could happen.’

Ja, alles kan gebeuren. Alles. Zelfs meer dan je denkt. Maar we hopen eigenlijk dat The Malarkey altijd zo zwart als Morrissey en zo jeugdig als The Libertines blijft.

Nieuwe muziek

Dat is nog eens goed nieuws: na een radiostilte van 3 jaar, komt de Belgische singer/songwriter The Bony King Of Nowhere dit najaar terug met een nieuw album, genaamd Silent Days. Meer nieuws voor de oplettende lezers: de volledige naam is in ere hersteld, nadat Bram Vanparijs in 2015 voor ėėn album verder ging met het kortere Bony King.

Eerste voorproefje van Silent Days is het mooie liedje ‘Every Road‘, dat z’n Nederlandse primeur hier beleeft op Gobsmag, u wel bekend als liefhebber van Belgische prachtpop als deze. ‘Every Road’ is, zoals we lezen in het meegestuurde bio’tje:

“Een inktzwarte breakup song die verraderlijk licht aanvoelt. De tekst is pijnlijk eerlijk en ontdaan van alle franjes, Bram’s stem is rauw en doorleefd. In het rijke arrangement hoor je dat The Bony King een muzikale zoektocht achter de rug heeft en met een nieuwe, gelaagde sound thuis kwam.”

Een prachtliedje en een welgemeend “welcome back” van onze zijde.

Nieuwe muziek