Soft crooner, zo introduceerde Erik Jonassen zichzelf. En toegegeven, daar werden we niet meteen enthousiast van. Maargoed, we gaven liedje Horizon toch een slinger. En dat bleek een prachtig liedje te zijn. Denk aan mannen als Leif Vollebekk. En houd je van dit geluid, zorg dan dat je debuutplaat Words even luistert van begin tot het eind.
Gobsmag Posts
Het leven een #newmusic-stukjesschrijver gaat niet altijd over rozen. Neem bijvoorbeeld ‘Our Stories’, het (prachtige) nieuwe liedje van Albert af Ekenstam. Een keer draaien en je weet dat het een plekje op Gobsmag moet krijgen. Dat is duidelijk. Maar dan. Op zoek naar maar informatie. Googlen. Er achterkomen dat er vooral in het Zweeds wordt geschreven over deze single. En die taal zat niet in mijn pretpakket.
Maar goed, wat we wel hebben:
1. Gobsmag volgt Albert af Ekenstam al een tijdje. In november 2016 brachten we z’n liedje ‘Made Of Gold’ onder de aandacht met een 8.4;
2. Op z’n Facebookpagina schrijft hij in het Engels (godzijdank) dat de vrouwenstem op het liedje van niemand minder dan Ane Brun is en dat er een EP’tje zal verschijnen;
3. Wij hebben wel zin in dat EP’tje;
4. Wie haalt ‘m naar Nederland?
Het wordt in de stukje geografisch wat ingewikkeld, alvast sorry daarvoor. Of The Valley (Brian DellaValle) komt uit Canada en bracht onlangs liedje Italy uit op het Duitse label Backseat. Ben je er nog? Wat je in ieder geval moet onthouden is dat we een soort The National / Bon Iver / Patrick Watson vibe krijgen bij Italy. Over het liedje vertelt hij:
“Italy is a voyeuristic slice into a moment between two people. Beauty in such situations can certainly be found between those two, but also between the lines. When something important comes apart, it takes courage and time to find if you can build it back again.”
Singer-songwriter Des Rocs (Danny Rocco) heeft ambities: “Reigning rock music.” En afgaande op single Use to the Darkness maakt hij een prima kans. Gloomy. Donker. Het heeft ook wel iets van Hozier (qua opbouw). Danny werkte vroeger trouwens bij het legendarische label Epic. Dan sta je sowieso al met 1-0 voor bij ons.
Oh, en heb je Use to the Darkness gehoord? Schakel dan even door naar het Black Keys-achtige HVY MTL DRMR. We hebben het gevoel dat Des Rocs er wel gaat komen en zijn stiekem best benieuwd hoe het live allemaal zal klinken. En naar de plaat natuurlijk, maar daar weten we helaas nog niets van.
Timothy John Stafford maakt wat mee. Zo spendeerde hij tijd in Lancaster State Prison (niet als gevangene!) met mannen die levenslang (zonder kans op vervroegde vrijlating) uitzaten. Dat lijkt ons heftig. Het goede nieuws is dat Timothy de belevenissen als inspiratie voor zijn EP Letters From Lancaster Prison gebruikte. Daarop vinden we o.a. The Longest Line. Elk lied is geïnspireerd op een specifieke inmate die hij leerde kennen.
Erik Mutzke is een man van weinig woorden. Liedje Friends Again ging gepaard met de woorden: “Songwriter from LA. First Single. Warm folk tune, rich lyrics, lush harmonies, organic production.”
Maar soms is dat helemaal prima. Wanneer het een prachtig liedje is bijvoorbeeld. En laat er geen twijfel over bestaan, dat is Friends Again. Denk aan Vikesh Kapoor en Gregory Alan Isakov.
Als je heel goed keek zag je het bloed van vermoorde kalverliefdes op de vloer van de gang tussen tekenlokaal en aula. Provinciale verliefdheid op een middelbare school, zo rond 1994. Een slagveld was het. Een slachthuis. Bleef je bij haar? Of was er iemand leuker? Gemakzucht en besluiteloosheid. Ach we deden maar wat. Active Bird Community brengt die jaren terug met het Spend The Night. En dat klinkt net zo nerveus als jij toen was, daar in die gang tussen tekenlokaal en aula. Je schoenzolen plakten aan de plavuizen.
What was always ending
Dertien jaar bestaat Active Bird Community al. Maar dat zou je misschien niet zeggen als je dit fijne nummer hoort. Het klinkt namelijk als een pareltje op een debuutalbum. Het klinkt als een ‘In The Garage’ op een ‘Blue Album’. Kennelijk heeft de band uit Brooklyn na al die jaren die middelbare school (daar waar de band ontstond) niet echt achter zich gelaten. Zoals het misschien ook wel een beetje hoort bij adepten van ‘sprightly slacker vibes’ die aan indierock uit de jaren ’90 doen denken.
Tom (D’Agustino) zingt over twijfel zonder bang te zijn en zonder schijnheiligheid. In Spend The Night specifiek over of het beter is ’to stay in a place that isn’t working anymore for the sake of the relationship, or is it okay to move on?’. Maar eigenlijk doet het antwoord er niet meer toe. Het is al zo lang geleden. Maar de lef waarmee Tom het brengt, met vaste stem en zelfverzekerde riffs; dat had ons toen wellicht een beetje kunnen helpen.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=f-nra8ksZWs[/embedyt]
Coney Island Getaway is nog zo’n pareltje van rijzende soul-pop-ster Joel Sarakula. Wat minder Curtis Mayfield en Bobby Womack en iets meer Jamiroquai. Houden wij van. En let op: op 13 juni dus live te horen in Melkweg!